Sarı Kırmızılı takım Kayserispor’u 3-0 mağlup ederek şampiyonluk ipini göğüsledi. Toplamda 25, üst üste 3. şampiyonluk… Formasındaki yıldız sayısını da beşledi. Daha lig de bitmedi, iki hafta daha var. Bundan sonraki maçlar formaliteden ibaret… Sıralamaya bir etkisi olmayacak. Birinci ve ikinci takım belli…
34 maçlık bir hikaye… 28 galibiyet, 5 beraberlik ve 1 yenilgi… O da ezeli rakibi Beşiktaş’tan.
Şampiyonluk yarışı yaptığı Fenerbahçe’yi deplasmanda yendi. Haftalar önceden şampiyon olacağı belli olmuştu. Okan Buruk’un öğrencileri Beşiktaş yenilgisinin ardından müthiş çıkış yakaladı. ‘Öldürmeyen acı güçlendirirmiş’. Mağlubiyet, takımı kendine getirdi.
Galatasaray’ın şampiyonluğu bir lig karşılanmasında değil, kupa maçında kazandı. Okan Buruk’un istifasının konuşulduğu günlerdi. Tek farklı galibiyetlerle 3 puanı güçlükle kazanıyordu. Oyun tempo ve ritminden çok şey kaybetmişti. Çeyrek final mücadelesi için Kadıköy’e gitti. Tek maç oynanacaktı. Yenen turu geçecekti. Fenerbahçe’nin saha ve seyirci avantajı vardı.
Ayrıca Galatasaray’a göre daha iyi oynuyordu. Futbolcuların formu üzerindeydi. Psikoloji Fenerbahçe’den yanaydı.
Fakat Sarı Lacivertli takım avantajını kullanamadı. Galatasaray karşısında çok silik oynadı. Skor ve oyun olarak ezildi. Ve bir anda rüzgar Galatasaray’dan yana esmeye başladı. Sarı Kırmızılı takımın yelkenlerini şişirdi. Fenerbahçe ise kabus günleri başladı.
Galatasaray’ın şampiyonluğu bir kupa maçında geldi. O rüzgar ve moralle seri galibiyetlere başladı. Fenerbahçe ise geriledi. Sahasında Kayserispor’a takıldı. Aynı hatayı kaç kez tekrarladı. Beşiktaş’a boyun eğdi. Galatasaray ligin bitimine 2 hafta kala 8 puan farkla şampiyonluğu ilan etti. Mourinho’dan İsmail Kartal’ın takımı son maça kadar asılmış, pes etmemişti.
Kayseri karşısına çıkarken 1 puan da yetecekti. Tribünlerde şampiyonluk şarkıları ilk dakikadan itibaren söylenmeye başladı. ‘Bizi bırakma…’ yazan Osimhen pankartları dikkat çekiciydi.
Icardi arkadaşlarını yalnız bırakmadı, tribündeki yerini aldı. Kayseri de rahattı, düşme hattının üstüne kendini atmıştı. Defans ağırlıklı oynamadı. Çok iyi pozisyonlar da yakaladı. Muslera gününde olmasa ilk yarı iki farkla öne bile geçebilirdi.
Goller Galatasaray’dan geldi. Osimhen kafasını konuşturdu, köşe vuruşundan gelen topu kaleye gönderdi. 3 dakika sonra Barış Alper defansın hatasını affetmedi. Galatasaray tempoyu istediği gibi ayarlıyordu. İkinci yarıyla birlikte geri sayım başladı. Son dakikalarda Morata düşürüldü. Penaltı için topun başına Muslera geldi. Taraftarın çağrısına Buruk olumlu cevap verdi.
Muslera 14 yıllık bir efsane… En çok şampiyonluk yaşayan yabancı oyuncu… Muhteşem bir hikayenin aktörü…
Hatalı goller de yedi. Ama kalesinde devleştiği ve takımına 3 puan getirdiği maçların sayısı hiç de az değil. Taraftarın göz bebeği… Takımın hafızasında uzun süre yer edecek bir isim. İyi bir jestti. Penaltıyı kaçırsa da önemi yoktu. Alkışlar arasında topa doğru yürüdü ve mevkidaşını mağlup etti. Şampiyonluk golü Muslera’dan geldi.
İstanbul’un bir yakasında ‘zafer havası’ yaşanırken diğer yakada ‘hüzün’ vardı. Fenerbahçe’nin rakibi Eyüp’tü. Tribünler boş, taraftar takımı terk etmişti. Az sayıdaki taraftar Nesyri’nin golüne sevinmedi. Aksine ıslıkladı. ‘Yönetim istifa’ sloganları attı.
Taraftar bu golü Beşiktaş maçında bekliyordu. 3 puan Kadıköy’ün üzerine çöken ‘hüzün havasını’ dağıtmadı. Futbol bu, hayat gibi bir yanda zafer şarkıları diğer yanda ağıtlar…
Futbolda kazanan her zaman haklıdır. Galatasaray da hak etti. Fenerbahçe taraftarı da farkında ki öfke tepkisini yönetime yöneltti. Ali Koç sezon başı taraftarın ‘şampiyon olacak mıyız?’ diye tereddüte bile düşmeyeceğini’ vaat etmişti. Mourinho gibi bir hocayı getirdi. Türk hakemlerine tepki gösterdi. Sahaya ve VAR’a yabancı hakem istedi, geldi. Sonuç yine ‘hüsran’ oldu… Kupa, lig, Avrupa… Sıfır çekti.
Taraflı tarafsız herkes Galatasaray’dan ‘Avrupa başarıları’ bekliyor. İçerisi tamam, Edirne’nin ötesindeki ‘futbol zaferlere’ ihtiyaç var. Umarım Okan Buruk bunun farkındadır. Avrupa ile taçlandıramadığı sürece kupalar garip kalacak…
