(The Turkish Post) – İlişkilerde duygusal aşınmaya yol açan ve psikoloji uzmanları tarafından mercek altına alınan nankörlük eğilimi, belirli iletişim kalıplarıyla kendini gösteriyor. Uzmanların gerçekleştirdiği değerlendirmeler, minnet duygusundan yoksun bireylerin ortak bir dil inşa ettiğini ve bu dilin dört temel sütun üzerine kurulduğunu kanıtlıyor. Söz konusu ifadeler, sağlıklı bağlar kurmak yerine karşı tarafta suçluluk ve yetersizlik hissi uyandırmayı hedefliyor.
Fedakarlıklar manipülasyon aracı olarak gündeme getiriliyor
Psikologlar, nankörlük eğilimi gösteren kişilerin en sık başvurduğu yöntemin geçmişteki destekleri hatırlatmak olduğunu vurguluyor. ‘Senin için ne kadar çok şey feda ettiğimi hiç düşünmüyorsun’ gibi söylemlerle, sundukları yardımları karşı taraf üzerinde bir yaptırım gücü elde etmek amacıyla kullanıyorlar. Yardımlaşma esaslı doğal bağlar, bu ifadeler neticesinde yerini bir ‘borç ilişkisine’ bırakıyor ve zaman içinde taraflar arasındaki dengeyi tamamen bozuyor.
Odak noktası her zaman eksiklikler
İletişim sürecinde sürekli bir tatminsizlik sergileyen bu kişiler, elde edilen başarıları veya gösterilen çabaları görmezden gelmeyi tercih ediyor. Yapılan iyiliklerin içindeki küçük pürüzleri büyüterek, ‘Bunu yaptın ama şu kısmı hala eksik/hatalı’ yaklaşımıyla memnuniyetsizliklerini dile getiriyorlar. Bu tutum, partnerler veya arkadaşlar arasındaki takdir mekanizmasını felç ederek, iletişimi kronik bir eleştiri döngüsüne hapsediyor.
Destekler dayanışmadan ziyade birer senet gibi sunuluyor
Sağlıklı bir sosyal yapının gereği olan dayanışma, bu bireylerin elinde bir hesaplaşma dosyasını andırıyor. Yapılan her iyiliğin karşılığının mutlaka ödenmesi gerektiği imajı, güven duygusunu temelinden sarsıyor. ‘Sana o zaman yardım ettiğimde ben de bunları beklemiştim’ ifadesiyle, doğal bir süreçle ilerlemesi gereken yardımlaşma eylemleri, nankör kişiler tarafından stratejik bir alacak davası şeklinde yönetiliyor.
Sürekli takdir beklentisiyle çevreye yoğun baskı uygulanıyor
Uzmanlar son olarak bu kişilerin yeterince değer görmediklerine dair serzenişlerine dikkat çekiyor. Karşı tarafın her an teşekkür etmesi veya minnet sunması beklentisi, ‘Bana hiç teşekkür etmiyorsun/kıymetimi bilmiyorsun’ gibi şikayetlerle, ilişkideki özgürlük alanını daraltıyor. Bu baskıcı tutum, samimi bir teşekkürden ziyade, zorunlu bir onay mekanizmasını devreye sokarak duygusal bağların kopmasına sebebiyet veriyor.
