(The Turkish Post) – KEMAL ALBAYRAK
Ahlak alkış beklemez. Ahlak, hayatın insana sunduğu olgular karşısında davranış biçimidir. Medeniyet ise bir arada yaşama ahlakıdır. İlkeleri; iş bölümü, siyasi birliktelik, düzen içinde sorumluluk bilincidir.
Özgürlük bilincini geliştiren sistemler sorunları çözebilir. Yoksa, insanlar gayrimeşru “kapılar” ararlar. yasallık tıkanmışsa, insanlar siyasi parti kapılarına, cemaatlere, nüfus sahibi kişilere, mafyaya, din tacirlerine ve başka güç odaklarına yönelirler.
Aklın, bilimin, hukukun ve huzurun güvencesini sağlayamayan devlet ve siyaset, vatandaşı paralel kirli yapıların kapısına iter. Kötülüğe isyan, ahlakın temelidir. Kişinin kendisine uyguladığı ahlaki ölçüleri, başkalarına düşünmeli.
Doğuştan başlayıp, olgunluğa yürüyüşte bilgi önemlidir. Bilgelik, bu yolculuğun yöntemini ortaya koyarak ona rehberlik eder. Akla mantığa, erdeme uygun davranıp, davranmadığımızı sorgulamak gerekir. Kalabalıkların düşüncesine teslim olmak yerine, bilgi ve bilgelikle uyum gerekir.
Uyumsuzlar, gerekçe olarak” devlet aklı” kavramına sığınırlar. Devlet aklının, halkın, devletin iyiliğini düşünmekten çok, iktidar sahiplerinin güçlerini koruma refleksleriyle şekillendiğini sıkça görürüz. ”Devlet aklı” çoğu zaman güç odaklarının kendi endişe ve korkularına karşı geliştirdikleri bir savunma mekanizmasına geçer. ”Beka” söylemi de çoğu zaman bu anlayışın bir parçasıdır. Bu, gayrimeşru kapılar arayışına zemin hazırlar.
Amaca giden yolda ahlaki değerler önemlidir. Devlet imkanları, hürriyetlerin düşmanı olacak şekilde kullanılamaz. Bu, her söylenene inanan, sorgulamayan, menfaat ve hukuksuzluklar karşısında sessiz kalan kitlelerin oluşmasıdır. Esir alınmış insanlar, statüsü fark etmez, sorumluluk üstlenmezler. Riskler karakterleri belirler. Geçmişi doğru anlarsak, bugünü daha iyi düzenleyebiliriz. Çiçek meyvenin çıkmasına vesile olur ancak, meyvenin oluşması da, çiçeğin ortadan kalkmasını beraberinde getirir.
Martin Luther’in şu sözü anlamlıdır: Tanrı’nın bizim işlerimize ihtiyacı yoktur; ancak birlikte yaşadığımız insanların bizim işlerimize ihtiyacı vardır. İyi insanlar rastgele bir araya gelmezler, onları ortak niyetleri bir araya getirir.
İnsanların baskı, korku, sefalet ve adaletsizlik içinde yaşadığı bir ortamda, düşünen, sorumluluk taşıyan ve bilgiyi hayırlı alanlarda kullanmayı amaçlayan bilgelerle, bir araya geldik. Güven erozyonu, siyasetin dili, kutuplaşma, mahallecilik, yerel ve merkezi yönetim ilişkileri, devlet imkanlarının güce göre kullanılması, kurulan tuzaklar, hukuksuzluğun acıları, ekonomik çöküş bizleri çözüme yöneltti.
Sivil girişimlere önem veriyoruz. Ortak ilkeler etrafında çok sayıda aklın buluşması faydalıdır. Bir çoban sürüsünü yiyerek çobanlık yapamaz. Bilge insanlar, ağır kriz dönemlerinde; ülkenin hukuk devletine dönüşmesinde, demokratikleşmesinde, mülkiyet güvenliğinin sağlanmasında, keyfiliğin, açtığı zulümlere karşı durulmasın da oynadıkları rollerle öne çıkarlar. Sessizlerin, mazlumların, sesi olurlar.
Gayemiz, yönetim sisteminin kurallı, sınırlı, denetlenebilir bir yapıya dönüşmesi içindir. Tek tip insan anlayışı ve yönetimi ile bir gemi yürütülemez. Bilgi, yolu gösterir, bilgelik ise o yolda yürütür. Sahip oldukları özgürlükleri kullanamayanlar, sahip olmadıkları hayatın acılarını yaşarlar. Susarak yaşamanın insanı tükettiğini de unutmadık.
İnsan iki şekilde yanılabilir; ya gerçek olmayan bir şeye inanır, ya da gerçek olan bir şeye inanmayı reddeder.
Gerçek başarısızlık; yolculuğa başlamayı reddetmek veya biri size”hayır”dediğinde vazgeçmektir.Önemli olan mücadeleye,cesaretle adım atmaktır. Arayışın kendisi ödüldür, bunları konuştuk.
Ne söylemeliyiz, kadro yapılanması, sürdürebilirlik, finans, hukuk, teşhis ve üsleneceğimiz rollerle, haritamızın planlarını yaptık. Güven krizinin, derinleştirdiği kutuplaşmış siyaset yerine, ortak akılla, vicdanın, diyaloğun, umudun, aklın ve bilimin merkezde olduğu bir müzakere kültürüne ihtiyaç reçetesini konuştuk.
Kurtuluş, kuruluşu, sağlam bir kuruluş da devamlılığı getirir.
