(The Turkish Post) – FATMA ZEHRA FİDAN
Ülkenin hangi köşesinden bir fotoğraf çekilse “en önemli konu benim!” diye haykırıyor. Bütün dünya derin bir değişim sürecinin sancılarını yaşıyor, fakat sanki ülkemizde olan her şey daha sıra dışı ve dramatik.
Bu cümle bile insanın bencilliğine dair bir gösterge değil mi? Gazze’de korkunç savaş yıkıntıları arasında gazetecinin sorularına cevap veren genç kız, “Artık savaş bitse ne olur ki, bütün yakınlarımı kaybettim.” diyordu. Gazze’de yaşamadan, her an ölüm ve yakınlarını kaybetme korkusunu duyumsamadan, savaşın getirdiği acıları iliklerine kadar hissettiğini kim iddia edebilir? İnsan olmak böyle bir şey, kendi yaramızda daha öncelikliyiz ve daha içtenlikle konuşabiliyoruz.
Son günlere damgasını vuran bazı görüntülerden söz etmek istiyorum bugün. Görüntüler Çocuklar Üşümesin adlı bir Instagram hesabından paylaşıldı. Çocukların okul ihtiyaçlarını karşılamak için duyarlı insanların bir araya geldiği bir sivil inisiyatif. Bazı yoksul ailelerin çocuklarını sevindirmeyi, heybelerinde götürdükleriyle kendi gönüllerine de fer vermeyi amaçlamışlar besbelli. Malum her şey pahalı; kırtasiye malzemeleri, çanta, ayakkabı vs. Elindeki ayakkabıyı küçük kız çocuğuna veren genç kadın, derin bir sevinç ve teşekkür umuyordu büyük olasılıkla. Kız çocuğu sevinçli olmasına sevinçli, ama o sevinci iliklerine kadar hissedebilesi için önce karnının doyması lazım. “Abla, bu ayakkabı yerine şey alsaydınız, kahvaltılık alsaydınız olur muydu?” diyor.
***
Şimdi Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisinden bahsedip can sıkmayacağım. Hayatım boyunca hayatın anlamı üzerine kafa yordum, hala yoruyorum, bulamadım hayatın anlamının ne olduğunu. Ancak buradan şunu çıkarabilirim: Demek ki hayatımda hiç aç kalmadım. Çünkü karnı aç olan, sığınacak bir damı olmayan, soğuktan titreyen bir insan başka şeylerin düşünü kuramaz. Mümkün değildir bu. Felsefe neden Antik Yunan’da filizlendi sorusunun cevaplarından biri de yatar burada. Evren, sosyal yaşam ve kendi üzerine düşünebilecek kadar geçim kaygısından uzak olmak, yurttaşların daha insani soruların peşine düşmesinde önemli bir etkendir.
O yaşta bir kız çocuğu ayakkabıya veya elbiseye neden sevinmez?
Çünkü aç… Hepsi bu kadar.
***
Tüik verilerine göre, Türkiye’deki her dört ilkokul öğrencisinden biri okula aç gidiyor. CHP’nin çocuklara bir öğün yemek verme önerisi ise ülke yönetimine çakılıp kalan AKP ve MHP tarafından reddedildi.
Sonra Diyanet İşleri Başkanı -kutsal işler müdürü mü desek yoksa- “Çocuklarımızı yeterince iyi yetiştiremediğimizden, bu yüzden erken yaşta uyuşturucu ve alkol bataklığına saplandıklarından, bizi biz yapan değerlerimizden uzaklaştıklarından” yakınıyor. Milyonlarca çocuğun içinde debelendiği açlık-yoksulluk bataklığından sayın başkanın haberi yok veya yok gibi davranıyor.
Böyle olunca insanın sorası geliyor: Çeyrek asırdır ülkenin yönetiminden sorumlu olan bir kadro kimi kime şikâyet ediyor acaba? Eskiden “ehl-i dünyanın karanlık dünyasını özendiren ve öğreten, dinden imandan uzak öğretmen müsveddelerinden” şikâyet edilir, “çocuklarımızı dinsizlik bataklığından kurtarmamız ve altın nesli yetiştirmemiz lazım!” diye ev ev gezilirdi. Bin bir türlü soruyla sorgulamayla kafası karıştırılan çocuklarımız, yüce kitabımızdan uzak büyüyordu. Altın nesli yetiştirecek reçeteleriniz hazırdı, ne var ki gafil laikler yüzünden bu reçeteleri uygulayamıyor, çocuklarınızın gayyaya yuvarlanmasına engel olamıyordunuz.
Şimdilerde her yer cennet gibi. On yıllar boyunca tesettürlü kadınlara yapılan zulümler sona erdi, yüce devletimiz sayesinde sıra şimdi tesettürlülere geldi. Öğrencilerimizin karşısında artık mazbut ve adaplı öğretmenlerimiz ders anlatıyor. Müfredat, hemen her konuda “tesettürlü-sakallı” vatandaş fotoğraflarının yer aldığı konularla dolduruldu. Hatta bu yetmiyor, ana okulundaki bebeler daha iyi anlar diye, cübbeli şalvarlı mübarekler onlara arada sırada ders veriyor, kutsalın kutsallığını hem sözel hem görüntüsel olarak çocukların taze beynine nakşediyor.
Eskiden din düşmanı yobazlar haftada bir saat bile din dersine tahammül edemezken, haftada en az dört saat din dersleri veriliyor artık. Öğretmenler çok iyi öğrenip sindirdikleri dinsel kurallarla hem öğrencileri hem de velileri hizaya getiriyor.
Benim ilk öğretimle pek ilgim yok; bunları annelerden ve böyle bir eğitim atmosferine dayanamayarak emekli olan veya istifa eden öğretmenlerden dinliyorum.
***
Kutsal hizmetlerimiz okullarımızla sınırlı değil elbette.
En küçük yerleşim birimlerimizde bile dinî cemaatlerin kurduğu medreseler yaz kış eğitim veriyor. Neredeyse bütün televizyon kanalları, ayakta kalmaya çalışan birkaç muhalif kanal hariç, yüce dinimizin kurallarına aykırı görüntülere yer vermediği gibi, senaryolar seyircileri kutsala çağıran büyülü cümlelerle titizlikle hazırlanıyor. “Toplumsal sorunların” incelikli olarak ele alındığı özellikle sabah programlarında artık vatandaş ayrımı yapılmıyor. Laik yobazların dışladığı kenar mahalle ve varoşlarda olup biten insani hatalar uzmanlar tarafından didik didik didiklenerek halkımız aydınlatılıyor.
Daha ne olsun?
Hal böyleyken, laik yobazların ve dış güçlerin eylem ve söylemlerinin etkisinde kalarak tülbentini başında tutamayanlarla, son moda tesettür modelleriyle tesettüre girip yüce devletimize hizmet etmek için hayatını fedaya hazır olanlar yarışa girmiş durumda.
Fiyatını telaffuz etmeyi bile beceremediğimiz arabalarda gecelere akan son devrin muhafazakâr gençlerinin kötü bir niyeti yok: Onlar sadece muhafazakârların da bu gibi sosyal faaliyetleri becerebileceklerini ispat ediyorlar. Kadehlerinde görünen şeyler alkollü içki değil, limonata. Dış güçler tarafından beslenen muhalif televizyonlar ve sosyal medyada ifşa edilmeye çalışılan uyuşturucu görüntüleri ise gençlerin son dönemlerde hayatlarına soktuğu masum pudra şekeri alışkanlığından başka bir şey değil.
Hazımsızlık vallahi şifası olmayan bir hastalık. Hayatları boyunca İslâm davasının bayraktarlığını yapmış, bunun için gün görmedik çileler çekmiş büyüklerimizin İslâm ahlak ve adaletiyle büyüttükleri çocuklarının, hani yirmili yaşlardaki pırıl pırıl yeni dönem havarilerinin, kabiliyetleri malum cenahlar tarafından dile dolanıyor.
Neymiş, bu kadar genç yaşta bu kadar büyük şirketleri kurmayı ve kazançlarını kat kat kat katlamayı nasıl beceriyorlarmış? İşte yüce dinimizden uzaklık insanı böyle hem akıl hem idrak fukarası haline getiriyor: Yahu Allah kimini yoksulluk kimini de zenginlikle sınayacağını söylemedi mi? Sonunda ilahi sınav sorularını da mı eleştirmeye başladınız? Her şeyi eleştire sorgulaya insanın göğsünde iman bırakmayacak bunlar hafizenallah!
***
Çocuklar Üşümesin gibi sivil inisiyatifler aslında ülkemizdeki derin yoksulluğu değil, birtakım ebeveynlerin ve eğitimcilerin ihmalkarlığını göz önüne seriyor. Bakın Erzincan’da duyarlı bir öğretmen öğrencisinin sorununu kime götüreceğini nasıl bildi de sorunu şıp diye çözüverdi. Bu anne de ilçe kaymakamına veya muhtara gidip derdini anlatıverseymiş ya. Yol yordam bilselerdi, bakın küçük kızın sofrası hangi nimetlerle donatılırdı.
Daha yapacak çok iş var, çok…
