Aslı Güney yazdı I Yargıdaki rüşvet ağlarını ne yapacağız?

Türkiye’nin iki tanınan avukatı Rezzan Epözdemir ve Mücahit Birinci, ardı ardına adadan ayrılmak zorunda kaldı. Türkiye’deki iddialara göre; Epözdemir ve Birinci’nin FETÖ terör örgütü iddiasıyla yargılanan sanıklar başta olmak üzere, pek çok çıkar odaklı dosyaya el attı. Avukatlar, bu soruşturmalarda, takipsizlik, tahliye ve tutuklanmama gibi güvencelerle şüphelilerden ciddi oranda para talebinde bulundu. Hukukçuların sahip oldukları mal varlıkları dikkate alındığında, pek çok dosyada da başarı elde ettikleri su götürmez bir gerçek. Nede olsa, iki avukatta yıllardan beri gazete ve televizyonların onur konukları. Özellikle İstanbul Adliyesi ve Ankara bağlantıları düşünüldüğünde ciddi bir güce ulaştıklarını söylemememiz gerekiyor.

Bir hukukçu olarak, yaşananlardan utanıyorum. Bir adım ötesi midem kaldırmıyor yaşananları. Hatta yargı ve hukuk camiasında görev yapan, binlerce kişinin de bundan dolayı mesleğini söylemekten çekindiğini söyleyebilirim. Mesleği savunma olan, hakkı ve hakikati ortaya çıkarma durunda olan bir avukat, bu işini rüşvetle ve iltimasla yapıyor. Ve bunun karşılığında milyonlarca lira haksız kazanıyor. Diğer yanda ise daha mide bulandırıcı bir durum var. Kendini avukat olarak tanıtan ve iktidarın etkili bir noktasında siyaset yapan Mücahit Birinci isimli bir kişi ise, bir şüpheliyi önce tehdit ediyor. Ardından itirafçı olmaya zorluyor. Son olarak da 2 milyon dolar rüşvet talep ediyor. Yanlış duymadınız. Bir tutukluyu çıkarmak için rüşvet talep ediyor. Asıl sorulması gereken nokta şu; Birinci basit bir avukat… Bir tutukluyu nasıl tahliye ettirecek? İşte mesele de burada kopuyor. Tabii ki irtibat halinde olduğu hakim ve savcılarla, bunun pazarlığını zaten yapmış durumda. Aksi durumda ateş olsa, ancak cürmü kadar yer yakar.

Hukukun ve demokrasinin hüküm sürdüğü bir ülke olsaydı, Türkiye’de yargı camiası çatı diye ikiye ayrılırdı. Çünkü avukatlarla, hakim ve savcılar arasında kurulan, bir borsa ve piyasa olduğu aşikar. Savcı ve hakimler, irtibatlı oldukları avukatlarla, bunu paraya çevirmişler doğrusu. Durum bu kadar vahimken, Adalet Bakanı’nın, Türkiye’de yargının ve yargıçların bağımsız olduğu yönündeki ifadeleri havada kuş cıvıltısı gibi kalıyor. Çünkü Avrupa’da hukuk camiaları Türkiye’de yargılamalara ve yargıçlara güven duymuyor ne yazık ki. Bunu sağlayacak da yine yargıçlarımız. Bundan dolayı Rezzan Epözdemir ve Mücahit Birinci’nin adının karıştığı rüşvet iddialarına yazılı ve sözlü açıklama yapmaları gerekirdi. Bu iki avukatla irtibatlı olan savcı ve hakimleri hemen hedef tahtasına oturtmaları gerekirdi. Çünkü yargının üzerindeki kara bulutların dağılması için bu şarttı. Ne yazık ki, susmayı tercih etti. Hem hukuk camiası hem de yargıçlar…

Bu konuda en net duruşu şüphesiz, eski AK Parti milletvekili Şamil Tayyar gösteriyor. Tayyar’ın vicdanının sesine kulak verdiğini düşünüyorum. Çünkü o yaşananların bireysel bir kötülük olduğunu, bunun da partisine zarar vereceğini çok iyi biliyor. Tayyar, avukat Rezzan Epözdemir’in gözaltına alınmasından sonra, soruşturmayla ilgili Cumhurbaşkanı Başdanışmanı Mehmet Uçum’un ismini verip “‘Hatırlı’ çok sayıda isim devrede, Başsavcı Akın Gürlek’i kuşatma altına aldılar” iddiasında bulunmuştu. Tayyar son olarak da, “Avukat Rezan Epözdemir’in yargıdaki ilişki ağı çözülebilirse, taş üstünde taş kalmaz. Çok iddialı söylüyorum. Yargıda FETÖ yapılanmasından sonraki en büyük çıkar çetesi deşifre olur. Hadise, bir rüşvet iddiasından çok daha fazlasıdır. Cumhurbaşkanımız da ‘ucu kime uzanırsa uzansın sonuna kadar gidilmelidir’ dediğine göre, bu temizlik operasyonu için siyasi engel yok demektir. Başlangıç işin yarısıdır, dileğimiz tamamına ermesidir.” ifadelerini kullandı.

Son dönemde özellikle yargı kurumu tartışmaların odağında. Türkiye’de her gün yeni bir “skandal” patlak veriyor. Adana, Kocaeli, İstanbul derken son olarak Ankara’da bir başka isim üzerinden sistemin çürümüşlüğü ifşa oluyor. Son günlerde Ak Parti üyesi Mücahit Birinci’nin siyasete yakın çıkışları ve Rezzan Epözdemir etrafındaki tartışmalar, aslında bireysel değil yapısal bir çürümüşlüğün açık bir örneği olarak değerlendirmek gerekiyor. Bu aşamadan sonra meseleye bireysel bir rüşvet alışverişi olarak bakmamak gerekiyor. Gelinen süreç, artık yargının tarafsızlık ve güvenilirlik ilkesini bütünüyle kaybetmiş olmasıdır. Şayet başta Adalet Bakanı ve yargı kurumları, bu meselelere sessiz kaldıkça, ülkenin her bir noktasından yeni skandallar patlak vermeye devam edecek. Ve ülkede yargı kurumları ve mensupları, rüşvet ağının birer ferdi gibi algılanacak. Yargı camiasının namusu için, rüşvet ağları hükümet kanadınca deşifre edilmeli. Rüşvet ağına dahil, ne kadar hakim, savcı ve avukat varsa hemen kurumlarla ilişiği kesilmeli. Çünkü rüşvet ağının esiri haline gelmiş bir yargı mekanizmasının terazinin adaletle işlemesinin pek mümkünü yoktur.

Bir hukuk mezunu olarak belirtmem gerekir ki, bugün Türkiye’de toplumun en çok yakındığı şey, “parası olanın, gücü olanın, iktidara yakın olanın” hukuk karşısında dokunulmaz hale gelmesidir. Şartların bu hale geldiği bir ortamda, adalet, herkes için eşit bir güvence olmaktan çıkıp, bir pazarlık masasının konusu haline geliyor ne yazık ki. İktidar çevreleriyle bağı olanların dosyaları ya tozlu raflarda bekletiliyor ya da kısa sürede beraatla sonuçlanıyor. Buna karşılık muhalifler için hukuk bir “intikam aracına” dönüşüyor. Bu analizimize Adalet Bakanı Sayın Tunç karşı gelebilir. Ancak görünen köy kılavuz istemiyor. Avrupa penceresinden bakıldığında Sayın Ekrem İmamoğlu ve arkadaşlarının yargılandığı davalar ve soruşturmalar başta olmak üzere, gazeteci Fatih Altaylı’nın tutuklanma gerekçesi de aynı siyasi gerekçeler olarak görülüyor.  Bir nevi iktidarın muhalefeti susturma aracı olarak yargıyı kullandığı öne sürülüyor.

Türkiye’de rüşvet iddiaları artık ayyuka çıkmış durumda. Avrupa’ya gelen hukukçu dostlarımız da aynı şikâyetlerden muzdarip. Gelinen süreç en fazla da Ak Parti’ye zarar veriyor. Yargıda görevli bazı yargıçlar, avukatlar ve siyasiler, temsil ettikleri siyasi görüşleri altında bir nevi zenginleşmeye çalışıyor. Aslında rüşvet iddiaları, kapalı kapılar ardında yapılan pazarlıklar, dosya karşılığı verilen makamlar… Bunlar artık kulaktan kulağa yayılan şehir efsaneleri değil, gündelik gerçekler haline gelmiş durumda Türkiye’de. Yargının içine çöreklenmiş bu kokuşmuşluk, sadece hukuk sistemini değil, demokrasinin tüm kurumlarını da esir alıyor. Çünkü adaletin olmadığı bir yerde siyaset, ekonomi ve toplumsal hayat da güven üzerine kurulamaz. Benim duyduklarımı da dahil edersem, Mücahit Birinci veya Rezzan Epözdemir gibi isimlerin etrafında dönen tartışmalar, aslında buzdağının sadece görünen yüzü. Türkiye’nin asıl meselesi, kim haklı, kim haksız kavgası değildir.  Adaletin herkese eşit, tarafsız ve şeffaf bir şekilde işleyip işlemediği meselesi olmalıdır. Ne yazık ki bugün bu sorunun cevabı hepimizin bildiği üzere acıdır: Yargı kokmuştur ve bu koku tüm toplumu kademe kademe boğmaktadır.