(The Turkish Post) – TBMM Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu’nda söz alan MHP Genel Başkan Yardımcısı Feti Yıldız’ın, cezaevlerindeki kapasite sorununu ve tutuklama tedbirinin uygulanma biçimini eleştirmesi dikkati çekti.
Türkiye’de 420 bini geçen tutuklu ve hükümlü olduğunu kaydeden Yıldız, “Bugünlerde tutuklama, çok fazla gerekçe aranmadan uygulanır hale geldi. Halbuki maddi gerçeğin her türlü şüpheden uzak açığa çıkarılması için şüpheli ve sanığın hürriyetinin geçici olarak kısıtlanması öngörülür. Buna uymuyoruz maalesef” ifadelerini kullandı.
Yıldız, yeni bir infaz kanuna ihtiyaç olduğunu kaydetti.
Komisyonun acil gündemlerinden birinin, infaz düzenlemesinden yararlanamayan 45 kişinin sorununun çözümü yönünde olması gerektiğini ifade eden Yıldız, sözlerini şöyle sürdürdü: “Edirne’deki uygulama ile Ankara’daki uygulamalar farklı olabiliyor. Aynı suçtan, farklı cezalar yazılıyor. Öncelikle adli mahkum ve siyasi mahkum ayrımı yapılmadan bir infaz yasası yapılmalıdır.”
“YENİ BİR İNFAZ YASASI ŞARTTIR”
MHP Genel Başkan Yardımcısı Feti Yıldız, sosyal medya hesabından da paylaşımda bulundu.
Yıldız, paylaşımında “yeni bir infaz yasasının şart” olduğunu belirterek şunları kaydetti:
“Toplumun tamamını kucaklayan, temel hak ve özgürlükler alanını genişleten adımlar atılırken yeni bir dil inşa etmek zorundayız. Cezanın amacı; toplumu suçtan korumaktır. Islahın amacı; hükümlü veya tutuklunun tekrar suç işlemesini önlemektir.
Bu iki amaç birlikte değerlendirilerek makul bir sonuca varılır. İnfazın temel ilkelerini hatırlatmak gereği duydum. Bilindiği gibi; ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazına ilişkin kurallar hükümlülerin ırk, dil, din, mezhep, milliyet, renk, cinsiyet, doğum, felsefi inanç, milli veya sosyal köken veya siyasi veya diğer fikir yahut düşünceleri ile ekonomik güçleri ve diğer toplumsal konumları yönünden ayrım yapılmaksızın ve hiçbir kimseye ayrıcalık tanınmaksızın uygulanır. Ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazında zalimane,insanlık dışı, aşağılayıcı ve onur kırıcı davranışlarda bulunulamaz.
Hükümlü ve tutuklu sayısının 420 Bin’i geçtiği bu günlerde Tutuklamayı tarif etmek istersek kısaca şunları söyleyebiliriz. Yargılama sürecinin sıhhati ve maddi gerçeğin her türlü şüpheden uzak şekilde ortaya çıkarılması için şüpheli veya sanığın hürriyetinin tedbir olarak kısıtlanmasıdır. Katalog suçlarda,kuvvetli suç şüphesi ve somut delillerin varlığı tutuklama nedenidir. Bazı Siyasi Partiler karşı çıkmış ancak yapılan yargı reformlarıyla tutuklamalara dikey itiraz yolu açılmıştır. Tutuklama ağır bir tedbir olsa da kural olarak masumiyet karinesini ortadan kaldırmaz.
Tutuklamanın bir araç olduğu, geçiciliği ve orantılı olması izahtan varestedir. Özgürlük ve güvenlik hakkıyla ilgili mevzuat ve uygulama temelinde bir çok reforma imza atılmış ancak daha yapacağımız işlerimiz var. İnfaz hukuku, ceza yargılamasının bittiği yerde başlar. Önümüzdeki günlerde en çok duyacağımız kelime infaz ve infaz hukuku olacaktır. Her zaman söylediğimiz gibi yamalı bohçaya dönmüş infaz kanununu yeni baştan yapmalıyız . İnfaz sistemi içerisinde farklı mekanizmaların aynı şahıslar üzerinde uygulanması sistemi karmaşık hale getirmiş, güveni azaltmıştır. Bize düşen görev ; hem hakim, savcı, avukat gibi uygulayıcıların hem de hükümlerin anlayabileceği karmaşık olmayan, oldukça sade, anlaşılabilir cezanın ıslah edici fonksiyonlarını gözeten, infaz eşitliğini ve adaletini sağlayacak ve daha sonra da değiştirmeye ihtiyaç duyulmayacak bir infaz kanunu yapmak olmalıdır.
31 Temmuz 2023 tarihi ile ilgili düzenleme, uygulamada bir çok sorunu da beraberinde getirmiştir. Suç tarihleri aynı olmasına rağmen gerek Yargıtay, gerek istinaf gerekse ilk derece mahkemelerinde farklı tarihlerde verilen kararlar sebebiyle suç tarihleri aynı olmasına rağmen anayasadaki eşitlik ilkesine de aykırı şekilde farklı infaz rejimlerinin uygulanmasına neden olmuştur. Büyük adaletsizlik yaşanmaktadır. İnfaz hukukunda temel amaç, hüküm giymiş suç faillerinin belirlenen ceza miktarına göre bir süre toplumdan uzaklaştırılması ve bu surette toplumun suç ve suçlulara karşı korunması, hükümlülerin yeniden suç işlemesinin engellenmesi, topluma kazandırılmalarının teşvik edilmesi ve kanunlara duyarlı hale gelmelerini sağlamaktır.
Dünyanın birçok ülkesinde hükümlülerin mahkûm oldukları hapis cezalarının bir kısmı ceza infaz kurumlarında, kalan kısmı ise topluma uyum sağlamaları amacıyla ceza infaz kurumları dışında infaz edilmektedir. Şartlı tahliye ya da koşullu salıverilme olarak nitelendirilen bu müessese, ülkelerin ceza ve infaz politikalarına göre farklı koşul ve sürelerle uygulanmaktadır. Örneğin, İngiltere, Finlandiya, İtalya ve Polonya’da kural olarak hapis cezalarının yarısı ceza infaz kurumlannda infaz edilmekte iken, bu oran Belçika’da üçte bire kadar düşmektedir.
Ülkemizde kural olarak hapis cezalarının yarısı, bazı suçlar bakımından ise üçte ikisi veya dörtte üçü ceza infaz kurumunda infaz edilmektedir. Bir düzenlemeye ihtiyaç olduğu açıktır.”
