(The Turkish Post) – HÜSNÜ YUSUF TURABİÇ
‘O sabah ezan sesi gelmedi camimizden / Korktum bütün insanlar için, bütün insanlık adına!’.
Burası Ortadoğu… Ölümün kol gezdiği, hayatla ölümün flört ettiği, siyasi suikastların eksik olmadığı kanlı coğrafya… Gazze’de katliamda sınır tanımayan İsrail gözünü dışarıya çevirdi. Önce Beyrut’ta güçlü bir patlama sesi duyuldu. Çok geçmeden İsrail’in Hizbullah komutanlarından Fuad Şükrü’nün bulunduğu binayı havaya uçurduğu anlaşıldı.
Şükrü’nün durumuyla ilgili çelişkili açıklamalar geldi. İsrail öldürüldüğünü söylerken Lübnan kaynakları Şükrü’nün saldırıdan sağ kurtulduğunu açıkladı. Son günlerde Lübnan’a İsrail’in saldırısı bekleniyordu. Çok alametler belirmişti.
Acı haber sabaha karşı Tahran’dan geldi. Haber ajansları HAMAS’ın liderlerinden İsmail Haniye’nin İran’da bir suikaste kurban gittiğini duyurdu. Kısa süre içinde ailesi saldırıların hedefi olmuştu. Haniye, İran’ın yeni Cumhurbaşkanı Mesut Pezeşkiyan’ın göreve başlama töreni için Tahran’daydı.
Gece yarısı konakladığı bina vuruldu. İsrail bu kez İran’ın başkenti Tahran’da vurdu. İran yönetimi misafirini koruyamadı. İki ay önce kendi cumhurbaşkanı da esrarengiz uçak kazasında yaşamını yitirdi. Ve İsrail’in pervasızlığı sınır tanımadı, İran’a kadar uzandı.
ORTADOĞU’DA KİMSE GÜVENDE DEĞİL
Savaşın bile bir kuralı, hukuku var. Ne yazık ki dünyanın egemen güçlerini arkasına alan İsrail ne Gazze’de ne de Gazze dışında gerçekleştirdiği operasyonlarda ne ilke tanıyor ne hukuk. Siviller; kadın, çocuk, yaşlı hemen her gün bombaların füzelerin hedefi oluyor.
Hastaneleri vuruyor Netanyahu yönetimi. Bir başka ülkede ‘siyasi suikast’ girişmekten çekinmiyor. Neresinden bakılırsa bakılsın çok acı tablo. Ve çok tehlikeli bir gidişat. Ortadoğu’da zaten hiç kimse güvende değil… Bundan sonra hiç değil.
Eğer Haniye suikaste kurban gitmeseydi Türkiye’ye gelecek ve Meclis’te konuşma yapacaktı. Netanyahu’nun Amerikan Kongresi’ndeki konuşmasına Ankara’dan cevap verilecekti. Haniye, Türkiye’ye sık gelen bir isimdi. Erdoğan’la ilişkileri ‘kardeşlik hukukunun’ bir uzantısıydı. Haniye Katar’da sürgün hayatı yaşıyordu. Filistin davasını dünya kamuoyuna mal etmenin mücadelesini veriyordu.
Batıdan suikaste dişe dokunur tepki yükselmesi mümkün değil. Cılız, dil ucuyla belki ‘kınama’ sesi duyulabilir. İslam ülkelerinin kendilerine hayrı yok. Tepkiler, kınamalar, lanet okumalar ne kadar yüksek sesle çıkarsa çıksın bir karşılığı yok. Daha ilk dakikadan itibaren tepki sesleri yükseldi İslam coğrafyasından. Türkiye’den de öyle…
İktidardan muhalefete Filistin duyarlılığı olan kesimlerden öfkeli kınama ve lanet açıklamaları geldi. Dil ile tepki en itirazın en hafifi… Türkiye gibi güçlü bir ülkenin dilin, sesin ötesinde İsrail’i en azından geriletecek hamleleri olmalıydı. Karar’ın manşetinde olduğu gibi ‘en azından İsrail’e giden petrolün vanası kapatılabilir’. Siyaset başka yollar da bulabilir. Bulmalı da… Kınama ve lanet cümleleri sokaktaki insanın da dilinden düşmüyor. İktidar daha ötesini yapabilmeli. Söz çoktan bitti…
HANİYE’DEN SONRA…
Haniye suikastinden sonra ‘hiçbir şey eskisi gibi olmayacak’ demek isterdim. Ama zor… Bir şey değişmeyecek. Netanyahu yönetimde kaldığı sürece İsrail kaldığı yerden katliamlarına devam edecek. Yine Gazze’den yürek parçalayan fotoğraf ve görüntüler medyaya yansıyacak. Keşke Türkiye ve İslam ülkelerinin İsrail’i durduracak gücü olsaydı. İslam ülkeleri dünya siyasetinde bir denge unsuru olsaydı. Ama maalesef İslam ülkelerinin dünyada esamesi okunmuyor. Zaten bir çoğu iç krizlerle boğuşuyor.
Yıllar önce dinlediğim bir şiiri tekrar keşfettim; ‘Önce yüreklerimizdeki Kudüs’ü işgal ettiler / Biz savaşı önce kendimizde kaybettik, kendimizle kaybettik / Filistin’de, Yemen’de ve daha nice illerde kuşlar / Peygamber kuşları çoktan uçup gittiler / Ürkerek vahalarda tutulmuş sefahat sofralarından / Beyrut önce içimizde vuruldu…’ Mısralara yansıyan duygular aynı zamanda bir düşünceyi ifade ediyor. Ve bu düşünce gerçeğin ta kendisi… Önce yüreklerimizdeki Kudüs gitti…
Gazze’li çocukların kaderini paylaşan Haniye’nin mirasının zafer olması dileğiyle…
